Mentale weerbaarheid doet Gorkumse atleet sterk terugkomen

Martin Lauret weer richting frontlinie

Door Gerard van de Veen

Gorkum - Zaterdag 8 juni 2002. Op de kalender van wegwedstrijden staat op het programma de Zwitserloot Dak Run 10 km in Groesbeek. De startlijst van de prominentenloop verraadt een prachtig deelnemersveld. Bij de vrouwen namen als de Keniaanse Caroline Kwambai, wereldtopper in aantocht, bij de mannen sterke Kenianen als Felix Limo, Simon Kiprop en Daniel Rono. Daarbij ook de namen van een aantal sterke Nederlandse atleten als Marco Gielen, Robert Smits, Neals Strik en….. Martin Lauret. Met name de naam van deze laatste atleet intrigeert me. Want Martin Lauret leek in de vergetelheid geraakt. Niets is echter minder waar. Lauret stormt weer naar de frontlinie en dan kan iedereen weer met hem rekening houden.

Martin Lauret, van 27 oktober 1971, leek in 1999 definitief te gaan doorbreken. Nadat hij in 1998 in Groningen voor de eerste keer Nederlands kampioen werd op de 10.000 meter, prolongeerde hij deze titel in 1999 in zijn woonplaats Gorkum. Daarvoor had hij al aardig aan de weg getimmerd. Hij 'deed' in 1999 de halve van Egmond, de Twintig van Alphen en hij raasde de City Pier City loop in Den Haag af in een keurige 1.03.16. In datzelfde jaar liep hij een fantastische 28.09 minuten op de 10.000 meter op de baan tijdens de APM-games in Hengelo. Daarmee kwalificeerde hij zich bijna voor de Olympische Spelen van Atlanta, waarop hij had gehoopt. Maar achteraf bezien zat het eigenlijk vanaf april 1999 al niet goed.

Gevraagd naar zijn verhaal is Martin Lauret niet meer af te stoppen. "Wanneer je denkt dat je echt gaat doorbreken en je loopt tegen een zware blessure aan, dan geeft dat veel emoties. In 1999 liep het voortreffelijk. De City Pier City, opnieuw Nederlands kampioen 10.000 meter, een prachtig persoonlijk record op de 10.000 meter, 2^e achter Kamiel Maase op het NK 5.000 meter, het kon niet op. Maar vanaf eind april voelde ik eigenlijk al dat er iets niet goed zat. Dat sluimerde zo door tot juli. Toch ging ik in juli nog op hoogtestage in het Franse Font Remeu. Maar na anderhalve week was het over. Ik moest stoppen en ging terug naar Nederland. Ik heb er toen een tijdje mee rondgelopen wat te doen. Via mijn werkgever Defensie kon ik vrij snel terecht bij sportarts Peter Vergouwen. Had ik maar een limiet voor Atlanta gehaald, dan was ik als iemand behandeld met een A-status. Nu dus niet. Vergouwen adviseerde mij ijsbehandelingen te gaan doen en daar liet hij het bij. Dat stelde mij behoorlijk teleur. In november 1999 kwam ik bij John Ijzerman terecht. Hij constateerde dat ik bezig was met een behandeling van niets. Hij stuurde me door naar dokter Heijboer in Rotterdam. Hij opereerde me in december aan mijn rechterachillespees. Via een kijkoperatie werd ontstoken weefsel verwijderd. Maar de pijn ging echter niet over. Begin 2001 kwam ik daarom opnieuw bij Heijboer terecht. Toen werd een MRI-scan gemaakt. Toen werd de blessure pas echt duidelijk. In april 2001 volgde een nieuwe operatie. Er werd een flink stuk van het bot verwijderd. Daarna zag het er goed uit".

Aansluiting bij Loopgroep Pieter Keij

Na de operatie veranderde Martin Lauret van trainer. Pieter Keij van LPK uit Dodewaard stelde vanaf mei 2001 zijn nieuwe loopschema's samen. Lauret daarover: "Pieter Keij heeft heel voorzichtig de loopdraad weer met mij opgepakt. De benadering van hem heeft mij goed gedaan. Vanaf januari van dit jaar heb ik weer het gevoel van: het begint er weer goed uit te zien".

Groesbeek gaf goed gevoel

Terug naar Groesbeek. Die zaterdagavond op 8 juni ging het goed, erg goed zelfs. De door Nike gesponsorde Martin Lauret: "Eigenlijk stond ik er zelf ook van te kijken. Ik denk dat het te maken heeft met mijn veranderde trainingsmethode. Op de baan train ik bijvoorbeeld niet meer op spikes. Het werkt beter dan voorheen. Ik heb er weer veel vertrouwen in en ik wil absoluut terugkomen. Na de ellendige periode die ik achter me heb liggen weet ik één ding zeker: ik ben mentaal sterk genoeg. Want als je in de lappenmand zit zijn veel mensen je toch wel erg snel vergeten. Dan moet je het toch vooral zélf doen".

"In het verleden heb ik veel op de baan getraind en weinig op de weg", zegt Martin Lauret.

" Ik heb het gevoel dat ik op de weg er niet alles heb uitgehaald. Ik heb me nu heilig voorgenomen op de weg te willen doorbreken. De baan zal ik nog slechts als middel gebruiken".

Groesbeek gaf Lauret een goed gevoel. "Ik kon heel goed mee met bijvoorbeeld Neals Strik. Hij is dit jaar uitstekend in vorm (Strik is de nummer 2 in de tussenstand van de NUON Run Classics, red.) en het gaf me vertrouwen dat ik goed met hem mee kon. Ik eindigde slechts luttele seconden achter hem. Marco Gielen liet ik zelfs achter me. En dat terwijl ik pas zo'n 4 à 5 weken weer echt bezig ben. Daar sta ik echt versteld van. Voor mezelf kan ik in ieder geval concluderen dat ik nog steeds talent bezit, anders kon het nooit zo snel weer zo goed gaan".

De geopereerde plek van Martin Lauret blijft nog gevoelig. Na een duurloop van zo'n uur wordt het merkbaar. Maar het gaat steeds beter, en dat geeft de atletiekburger moed. "Vanaf Groesbeek tot Voorthuizen heb ik nog zo'n zes weken te gaan. En als ik de lijn van Groesbeek kan doortrekken, dan moet een tijd van zo rond de 29.30 minuten haalbaar zijn. Daar ga ik in ieder geval voor".