Irma Heeren gebruikt ‘Voorthuizen’ als soort van afscheidswedstrijd

“IK KAN TERUGKIJKEN OP EEN FANTASTISCHE CARRIERE”

door Gerard van de Veen

Harderwijk – Waar zij ooit haar mooiste overwinning behaalde, daar kwam op zondag 11 januari van dit jaar abrupt een einde aan de carrière van een atlete die een heel ander doel voor ogen had. Ze wist wat het was om Europees en Mondiaal kampioene te zijn op de duathlon, ze was ooit Europees kampioene thriathlon op de lange afstand, ze werd 4x Nederlands kampioen veldloop en evenzo vele malen Nederlands kampioen halve marathon. Over andere titels nog maar niet gesproken. Er was nog één uitdaging: meedoen aan de marathon op de Olympische Spelen in Athene. Zover kwam het echter niet. De in 1993 begonnen atletiekcarrière kwam op een erbarmelijke, stormachtige zondag in de duinen van Egmond ten einde. De zich bevoorrecht voelende Irma Heeren doet haar verhaal.

Op de tweede zondag in 2004 ging de atletiekvlam definitief uit voor de Harderwijkse atlete Irma Heeren, jarenlang in Voorthuizen van de partij. Maar daaraan ging het nodige vooraf. Vanuit haar Harderwijkse woning, die zij deelt met partner Chris, vertelt Irma Heeren haar verhaal. “Na zes maanden blessureleed in 2003 wilde ik nog één keer alles op alles zetten om me te kwalificeren voor de Olympische Spelen in Athene. Ik trainde nog maar net bij Athlos in Harderwijk en kwam daar in aanraking met mijn trainer Gerrit Bosch. Hij heeft me het plezier en vertrouwen in het lopen weer teruggegeven en al gauw waren de plannen gesmeed om in de Fortis Marathon van Rotterdam, op 4 april van dit jaar, een limietpoging te gaan doen. Ik had een behoorlijke trainingsachterstand en de tijd naar ‘Rotterdam’ was kort, maar het was het proberen waard. Al vrij snel bleek dat mij SI-gewricht de zware belasting niet meer aankon en van één keer per zes weken naar de therapeut zal ik er nu twee keer per week. De Halve marathon van Egmond was mijn nekslag voor wat betreft mijn verdere limietpoging. Na afloop van deze wedstrijd had ik een enorm beenlengte verschil en een spierscheuring in het liesgebied. Einde Olympische Spelen én einde carrière”.

Toetje op glanzende carrière ontbreekt

Hoe gaat iemand, die zich zo gefocust had op dit doel en dat uiteindelijk niet haalt, daar dan mee om? Irma Heeren vervolgt haar verhaal: “Het is erg jammer dat dit niet meer is gelukt want het zou het toetje op mijn glanzende carrière zijn geweest. Ik heb drie geprobeerd een limietpoging te doen maar het waren steeds blessures die roet in het eten gooiden. Dat is heel bitter maar je moet kunnen relativeren. Ik kan hoe dan ook terugkijken op een fantastische carrière en die blijft voor mij geweldig, met of zonder Olympische Spelen. Mijn lichaam heeft aangegeven dat het niet meer tegen topsport is opgewassen en deze signalen moet je nooit negeren. Het is mooi geweest zo. Door mijn topsport ben ik bijna de hele wereld over geweest en ik voel me een bevoorrecht mens dat ik dit allemaal heb mogen meemaken”.

Egmond dubbele betekenis

Waar dus op die gedenkwaardige zondag in januari in Egmond een einde kwam aan de carrière van de sympathieke Irma Heeren, daar ligt ook de herinnering aan haar mooiste overwinning in haar carrière. Heeren heeft deze herinnering nog exact op haar netvlies staan. Met glunderende ogen vertelt ze. “De Halve van Egmond in 1999 was inderdaad de mooiste overwinning uit mijn carrière. De wereldtop vrouwen deed toen mee, waaronder Lornah Kiplagat, Tegla Loroupe en Susan Chepkemei. De voortekenen voor een goede prestatie waren die bewuste dag niet zo aanwezig. Ik stond op met een enorme hoofdpijn, die maar niet wilde weggaan. Het strijdplan dat ik voor ogen had die dag was zo lang mogelijk bij de drie Keniaanse wereldtoppers te blijven en maar zien hoe lang ik het kon volgen. Het aanvangstempo dat deze dames liepen vond ik veel te langzaam en heb toen maar het hazepad gekozen en ben er vandoor gegaan. Ik kwam in een groepje mannen terecht waarin we met z’n allen kopwerk verrichtten. De doorkomst op het 10 kilometerpunt was bijzonder hard, een lage 32-‘er. Door het harde tempo vielen er steeds meer mannen af en bleven we uiteindelijk met z’n drieën over. Na 15 km nog steeds geen concurrentie gezien te hebben begon ik beetje voor beetje te geloven in een overwinning. De pijn in mijn bovenbenen was ondraaglijk maar op dat moment kon ik geloof ik alles hebben. Op het 18 kilometerpunt lag ik nog steeds op kop en toen dacht ik: dit sta ik nooit meer af. Met de finish in zicht en een Frans Heffels, die van verbazing bijna zijn microfoon inslikte, ging ik in een tijd van 1.10.03 door het finishlint. Een onbeschrijflijk moment en het parcoursrecord in Egmond staat nog steeds”.

Zwarte gat ontbreekt

Vaak komen stoppende topsporters in aanraking met het zogenaamde zwarte gat. Moest Irma Heeren dat ook nog meemaken? Irma daarover: “Het beroemde zwarte gat ben ik niet tegengekomen en ik wil het ook niet tegenkomen. Ik kom momenteel tijd tekort en geniet met volle teugen van het leven na de topsport. Ik heb nu heerlijk de tijd om samen met Chris dingen te ondernemen die vanwege de topsport nooit mogelijk waren. Wat vaker uit eten en zo nu en dan lekker swingen in een discotheek. Natuurlijk wordt er ook getraind, maar ik doe gewoon waar ik zin in heb en het is van groot belang om mijn lichaan goed af te trainen”.

Gewoon werken

Jaren stonden in het teken van uitsluitend gaan voor de sport, veel trainen zodat voor werken geen plaats was. Daarin kwam ook verandering. Irma Heeren: “Sinds vorig jaar werkte ik al voor 20 uur per week bij Shimano in het magazijn. Een goede afleiding naast de sport en tijd genoeg over om te trainen. Nu werk ik sinds mei van dit jaar full-time in mijn nieuwe baan als administratief medewerkster bij hetzelfde Shimano. Een job naar mijn hart. Ik voel me een bevoorrecht mens om bij dit prachtige bedrijf te werken”.

Voorthuizen

In mei van dit jaar nam de organisatie van het Fortis Loopfestijn Voorthuizen contact op met Irma Heeren om haar uit te nodigen voor het lossen van het startschot bij de Struik prominentenloop 10 km, als een eerbetoon én waardering voor de prachtige prestaties die zij in haar carrière leverde en om stil te staan bij het afsluiten van haar sportcarrière. Irma Heeren aanvaardde deze uitnodiging van harte. Echter, zélf gooide zij een maandje later positief roet in het atletiek eten door met een heel ander voorstel te komen. Irma Heeren legt uit: “Ik was vereerd met de uitnodiging maar bij nader inzien had ik een ander idee. Ik vind dat het eigenlijk niet gepaster kan dan zelf meelopen in wat voor mij als een soort van afscheidswedstrijd voelt. Gewoon genieten van de eerste tot de laatste kilometer. Verder heeft ook deze wedstrijd weer een opdracht voor mij. Ik zal mijn loopvriendin Polly Nkambi hazen naar een goede tijd”. Om Irma Heeren die eer en aandacht te geven die zij verdient kende de organisatie haar inmiddels het mooiste startnummer bij de dames toe: nummer 201.

Tot slot wil Irma Heeren nog wel wat over ‘Voorthuizen’ kwijt. “Ik heb altijd met ontzettend veel plezier in Voorthuizen gelopen en vanaf deze plaats wil ik de organisatie en alle supporters bedanken voor dit prachtige en goed georganiseerde evenement. Voor mij is dit een goede plaats om afscheid te nemen”.